Katalonia z dala od tłumów: pociąg do kanionów i jezior Pallars Jussà

W północnej Hiszpanii działa linia kolejowa, na której wysiada się prosto w dziką przyrodę, bez kasy, poczekalni i jakiejkolwiek zabudowy. Pociąg Tren dels Llacs, czyli Pociąg Jezior, wiezie pasażerów przez katalońskie Pallars Jussà, region pełen wąwozów, zbiorników wodnych i opuszczonych ruin.

Pociąg do końca świata

Linia łączy miasto Lleida z górską miejscowością La Pobla de Segur. Na trasie liczącej 89 km znajduje się 40 tuneli i 75 mostów, a tory biegną doliną rzeki przez przedpirenejski krajobraz. Do wyboru są dwa składy: nowoczesny Tren Panoramic oraz Tren Historic, czyli lokomotywa z lat 60. w oryginalnych barwach, z wagonem restauracyjnym i pocztowym z epoki.

Jeden z przystanków, Santa Linya, to w zasadzie pojedynczy peron wykuty w zboczu góry. Po drugiej stronie torów błyszczy turkusowe jezioro, a jedyne wyjście prowadzi stromą skalną ścieżką. Do wsi jest około trzech i pół mili z przewyższeniem 190 m, więc nikt raczej nie dojeżdża tędy do pracy. Kolejne cztery mile wśród dębów, drzew migdałowych i figowych prowadzą do punktu widokowego Mirador del Balconet. Z krawędzi urwiska widać wąwóz Collegats i rzekę Noguera Pallaresa 300 m niżej, a nad przepaścią krążą sępy płowe.

Rowerem i kajakiem

Pociąg zatrzymuje się na żądanie, więc można wysiadać tam, gdzie akurat chce się pozwiedzać. Region ma gęstą sieć dawnych szlaków, które nadają się do jazdy górskim rowerem. Łączą one zamki, kaplice i gospodarstwa rozsiane po wzgórzach. Jesienią temperatury u podnóża gór są przyjemne nawet do listopada. Rowery można wypożyczyć w miasteczku Tremp.

Dobrą bazą jest Hotel Terradets nad jeziorem niedaleko wsi Cellers, również przy linii kolejowej. Dawniej był zajazdem dla kupców i poganiaczy mułów, dziś oferuje wypożyczalnię rowerów i kajaków, basen i warsztat dla rowerzystów. Zbiornik Terradets powstał w 1935 roku po zatamowaniu rzeki, ale wygląda jak naturalne jezioro. Pod jego powierzchnią spoczywają ruiny klasztoru Sant Miquel de Cellers, zalanego razem z doliną.

Największą atrakcją jest kanion Mont-Rebei w sąsiedniej dolinie. Rzeka Noguera Ribagorçana tworzy tam granicę między Katalonią a Aragonią i przeciska się między pionowymi ścianami o wysokości 500 m, zwężając się do 20 m. Wąwóz otacza nietknięta przyroda i nie przecinają go drogi, tory ani linie energetyczne. Najlepiej oglądać go z wody: kajakowa wyprawa z miejscowości Corçà zajmuje trzy–cztery godziny. Wysoko w skale widać wąską, metrową ścieżkę, którą sto lat temu wykuto dynamitem i dłutami, by połączyć odległe osady.

Co jeść i czego się spodziewać

Lokalna kuchnia stawia na mięso: popularna jest escudella pallaresa, czyli gulasz mięsny, a także pstrąg z pirenejskich rzek i dorsz w miodzie z gór Montsec. Na deser serwuje się wszędzie crema catalana. Nazwa „postre de músic” brzmi romantycznie, ale to po prostu spodek orzechów i rodzynek.

Warto wiedzieć, że to Katalonia w pełnym wydaniu. Menu bywają wyłącznie po katalońsku, a na balkonach wiszą flagi separatystów. W Pallars Jussà nie ma autostrad, a życie płynie wolno, łącznie z czterogodzinną sjestą, która potrafi zaskoczyć przyjezdnych.

Co to oznacza dla polskiego podróżnika

Hiszpania należy do UE i strefy Schengen, więc przy wjeździe z Polski nie ma kontroli granicznych, a w Hiszpanii płaci się euro. Region nie leży na typowym szlaku wakacyjnych tłumów znanym z wybrzeża, dlatego wymaga nieco więcej planowania. Przy braku autostrad i dużych odległości warto z wyprzedzeniem sprawdzić rozkład pociągów oraz godziny otwarcia lokali i wypożyczalni. Przydatne będzie też wygodne obuwie, bo nawet dojście ze stacji do wsi bywa wyprawą.

Z opisu wynika, że dobrą porą na wyjazd jest wczesna jesień, gdy upał nie dokucza, a rowerowe i kajakowe trasy są w pełni dostępne. Przed podróżą dobrze sprawdzić aktualny rozkład Tren dels Llacs, bo liczba kursów i dostępność obu składów mogą się zmieniać.

Źródło: The Guardian – „‘Seduced by a dramatic landscape of canyons and lakes’: exploring Catalonia’s wild side”